Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

W pewien grudniowy weekend Forie pojechała z mamą i bratem do Londynu odwiedzić ojca. Dziewczyna dowiedziała się, że pracuje on w Ministerstwie Magii. Jej tata rzadko bywał w domu. Był pracoholikiem. Raz na parę tygodni przyjeżdżał, żeby przywitać się, zjeść obiad i wrócić do swojej ukochanej pracy, o której nigdy nie opowiadał.

Przy okazji odwiedzin Forie miała zamiar kupić różdżkę, potrzebne książki i szatę na ulicy Pokątnej.

Wszystko było takie, jak sobie wyobrażała. Czarodzieje i czarownice przechadzające się wzdłuż ulicy w szatach o różnych kolorach.

Dziecko w wózeczku bawiące się czekoladową żabą.

Mama i Henry poszli do księgarni.

Forie zaś, ruszyła w poszukiwaniu sklepu z różdżkami. Znalazła jeden. Musiał być nowy, bo nie pisało o nim w książce. Szyld głosił: „Różdżki braci Slims – najlepsze różdżki na Pokątnej”

Ciekawe, co się stało z biznesem Ollivanderów ?

Nacisnęła klamkę i pchnęła lekko drzwi. Zaskrzypiały cicho.

W środku nie zobaczyła nikogo.

- Dzień dobry. – powiedziała do pustego sklepu.

Zrobiła parę kroków do przodu i popatrzyła na pudełka stojące na półkach. Podniosła jedno i otworzyła. Leżała w nim piękna różdżka z czerwonawego drewna.

- Dzień dobry! – rozległ się za nią męski głos. Forie z zaskoczenia prawie upuściła pudełko.

- Ja tylko… - zaczęła. – szukam różdżki.

- Zdążyłem zauważyć.

Dziewczyna odłożyła pudełeczko z powrotem na półkę i odwróciła się twarzą do sprzedawcy. Był młody. Wyglądał może na dwadzieścia siedem lat.

- Przepraszam, że spytam, ale co się stało ze sklepem Ollivanderów?

Uśmiechnął się słabo.

- To ten właśnie sklep. Pod inną nazwą. Moja matka była ostatnią z rodu Ollivanderów. Jej brat umarł. Zmieniła nazwisko, ale rodzinny biznes został w genach.

Do sklepu weszła pani Noece i Henry. Szli z kociołkiem, w którym leżały podręczniki.

- Dzień dobry Oliverze. – powiedziała do mężczyzny za ladą.

- Witam, witam. Jak tam mąż? Słyszałem, że mieli go przenieść do Bułgarii.

- Nic nie mówił. Może chce nam zrobić niespodziankę. Musimy się pospieszyć. Jeszcze trzeba kupić szaty dla Forie.

Oliver odwrócił się i wygrzebał z półki kilkanaście pudełek. Położył je na ladzie i wybrał jedną.

- Nie za późno trochę na Hogwart? – spytał zdziwiony. – Ile masz lat?

- Czternaście. Mam lekkie… zaległości. Długa historia.

- Która ręka ma moc?

- Lewa.

- Spróbuj tej. Grab, 10 cali. Szpon hipogryfa. Dosyć sztywna. – zachwalał sprzedawca.

Forie wzięła różdżkę do ręki i delikatnie nią machnęła. Nic się nie wydarzyło.

- A ta? Grusza, 11 cali. Włókno smoczego serca. Odpowiednio giętka.

Oliver podał ją dziewczynie. Chwyciła ją pewnie i machnęła z gracją.

Energia przepłynęła przez jej rękę do różdżki. Z jej końca wystrzeliła wiązka światła, która trafiła w ścianę i utworzyła na niej piękne kwiatowe wzory.

Forie była zachwycona. Rozpierała ją duma.

Jej mama zapłaciła za różdżkę. Podziękowały i wyszły z Henrym ze sklepu.

Po zakupie szat dziewczyna kupiła jeszcze kilka zwojów pergaminu i pióro.

Czekała na mamę pod sklepem ze zwierzętami, gdy ta wolno szła ciągnąc Henry’ego za rękę.

- Mogę kupić sobie zwierzątko? - spytała błagalnym tonem przedszkolaka. – Prooszę. W liście napisali, że można mieć sowę, kota albo ropuchę.

Pani Noece przewróciła oczami, ale dała córce kilka galeonów.

Po chwili uśmiechnięta Forie wróciła z małym czarnym kociakiem na rękach.

- To na przeprosiny. – powiedziała pani Noece. – Za tajemnice.

- Kiedy tam pojadę? – spytała dziewczyna. – Muszę pożegnać się z Sophie i Drakiem. Będę za nimi tęsknić. – powiedziała smutno.

- Pojedziesz tam po świętach. Na drugi semestr.

Forie zaśmiała się smutno.

- Będę musiała sporo nadrobić. Drugi semestr trzeciego roku.

Mama szturchnęła ją lekko łokciem i z uśmiechem powiedziała:

- Dasz radę. Wierzę w ciebie.



W drodze do domu odwiedzili ojca Forie w Ministerstwie Magii.

Dziewczyna nie była zainteresowana otoczeniem. Zajęła się swoim nowym zwierzątkiem.

Kociak był zadbany. Miał lśniące, czarne futerko, ostre jak igiełki, białe zęby i wbijające się w ręce właścicielki pazurki.

Nie miał imienia.

Forie miała sporo czasu, by zastanowić się, jak nazwać kotka.



Po powrocie do domu dziewczyna postanowiła pochwalić się nowym pupilem u Sophie . Obie uwielbiały zwierzęta.

Soph miała małą papugę, którą nazwała Lucy, a jej brat tłustego, leniwego chomika Leona.

Chomik był stary. W wielu miejscach nie miał już sierści. Chodził jakby w spowolnionym tempie. Na kółku w klatce już tylko leżał.

Papużka była rozwrzeszczana i energicznie machała skrzydłami, gdy tylko zobaczyła, że ktoś jest w pobliżu.

Forie pokazała kotka (lub kotkę) przyjaciółce. Sophie piszczała z zachwytu. Cały czas głaskała zwierzaka po czarnym łebku, a on mruczał zadowolony.

Kiedy przestawała chwytał się pazurami jej dłoni, co nie pozwalało Sophie odejść od kota.

Wspólnie próbowały znaleźć dla niego (lub niej) odpowiednie imię.

Każda próba kończyła się odrzuceniem imienia przez przyjaciółkę lub pełnym pogardy prychnięciem kota.

Co jakiś czas zwierzak próbował zaczepić papugę wkładając łapki do jej klatki.



Zrobiło się ciemno. Tata Sophie zaproponował Forie, że odwiezie ją do domu. Zgodziła się, pomimo, że jej dom nie był daleko.



W domu zjadła kolację i nakarmiła kotka. Wzięła szybki prysznic i położyła się na swoim łóżku wyobrażając sobie, jak może być w Hogwarcie. Czy jest tak, jak na filmach, czy może inaczej?

Zrobiła kotu posłanie. W kartonowym pudełku położyła miękką poduszkę. Tam ułożyła kotka.

Jednak jemu bardziej pasowało łóżko właścicielki. Wskoczył na nie i zwinął się w kłębek obok Forie.

Dziewczyna pogłaskała go.

- Ciekawe jak masz na imię, kociaku. – powiedziała. – Pewnie masz jakieś. Każda rzecz ma swoją nazwę, więc dlaczego ty masz nie mieć imienia?

Cisza.

Zabrała rękę z błyszczącej, czarnej sierści zwierzaka.

- No, to ciekawe! Gadam do siebie.

Kotek rozbudził się, gdy zauważył, że Forie przestała go głaskać. Podniósł się i trącił noskiem rękę dziewczyny.

Wydawałoby się, że mówi:

„ Nie martw się. W końcu się dowiesz.”

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.